เรื่องเล่าของน้องสาว"นางสาวธาลัสซีเมีย"

 ภาพจากอินเตอร์เน็ต

ฉันคิดว่าคนที่ทำร้ายตัวเองเพราะความรัก

เป็นเพราะหัวใจของพวกเค้าเหล่านั้น

มันถูกทำร้าย  จนไร้ความรู้สึก

และมันคงจะรู้สึกชา ชาไปทั้งกาย และโดยเฉพาะใจ

จนไม่เหลือความเจ็บปวดบนร่างกาย

จน ลืม

• ลืมที่จะ รักตัวเอง
• ลืมที่จะ รักพ่อแม่
• ลืมที่จะ รักครอบครัว
• ลืมที่จะ รักชีวิตที่มี 
• ลืมที่จะ รักในสิ่งที่ควรรัก
  
• ลืม ช่วงเวลาดีๆที่ตัวเองเคยมี
• ลืมที่จะหวงแหน ความเป็นตัวตนของตัวเอง
• ลืม ทุกอย่างที่สำคัญ

 อาจเป็นเพราะรักมันแตกสลาย

เหมือนกับการโดนรถชนกระเด็นออกไป

เหมือนกับดาวเทียมที่หลุดวงโคจร

เหมือนกับหัวใจที่โดนบีบอัด(ความรู้สึก)จนแตกเป็นเสี่ยงๆ

 ราวกับแก้วน้ำที่ตกลงพื้นแล้วแตกกระจาย

อืมนะ....มันเป็นวิธีที่สิ้นคิด แต่สำหรับคนที่เจ็บปวดมันไม่รู้สึกอะไรแล้วนี่

แต่มันน่าจะมีวิธีอื่นที่ดีกว่านี้....

อนุญาต ให้ หยิกตัวเองหลายๆที หรือตบหน้าตัวเองแรงๆ เพื่อเรียกสติ

แล้ว จงกลับขึ้นมาเดินหน้า สู้ชีวิตใหม่อีกครั้ง...

  แต่ หากหยิกตัวเองแล้วยังไม่เจ็บ ไม่ได้สติ

หรือยังคิดจะกรีดแขน กรีดข้อมือ  หรือคิดทำร้าย ตัวเองอยู่ล่ะก็....

เอา ร่างกายและเลือดที่มีค่าของเธอนั้น

มาบริจาคเลือดดีกว่าใหม (เลือดทุกหยดมีค่านะ)

 อ้าว...ไม่ได้กวนนะคะ ก็ ไม่กลัวเจ็บแล้วนี่= =

หรือจะกลับไปทำอะไร ที่เคยฝืนใจตัวเอง ที่คิดว่ามันน่าเบื่อ ในช่วงชีวิตที่ผ่านมา

มันก็อาจจะไม่น่าเบื่ออีกต่อไป....

แต่สำหรับฉัน ไม่คิดจะทำร้ายตัวเองให้เจ็บ

"ก้อนหินก้อนนั้น"  เป็นคำตอบที่ดี

จะร้องไห้ 1 หลายที หรือ เศร้าก็ไม่ว่า

(เพราะแผลใจมันยังใหม่ๆ)

แต่ต้องดำเนินชีวิตต่อไปให้ดีที่สุด

ทำใจ ยอมรับความจริงให้ได้

อาจจะมีความรู้สึกเศร้า และหดหู่ แต่ก็ต้องเชิดหน้าสู้ต่อไป

เพราะหัวใจของคนเป็นสิ่งพิเศษ แตกสลายก็กลับมาเป็นรูปร่างใหม่ได้

จริงๆก็เป็นหัวใจดวงเดิม แต่เป็นการเดินทางบทใหม่

เราสามารถตามหารักดีๆ ได้เรื่อยๆ แค่อย่าเหนื่อย อย่าท้อ

ที่สำคัญระหว่างเดินทาง ต้องรักตัวเอง รักครอบครัวไปด้วย