เรื่องเล่าของน้องสาว"นางสาวธาลัสซีเมีย"

เมื่อวานหลังออกจากห้องประชุม

ขณะที่กำลังติดไฟแดง(สามชาติ)อยู่ สายตาก็พบกับ รุ้งกินน้ำ (สองตัว) แอบอยู่ตรงมุมตึก

โอ้วว ไม่ได้เห็นนานมากๆ จนจำไม่ได้ว่า เห็น คุณรุ้งครั้งสุดท้ายเมื่อไหร่

กรี๊ดกร๊าดในรถ...พกกล้องพอดี ขอแชะ ภาพไว้สักหน่อย

วิว หน้าโรงพยาบาล ที่คุ้นเคย (สามรูปนี้ให้พี่ขวัญถ่ายให้ค่ะ)

เสาไฟไม่น่าบังเลย T^T

ขอเล่าถึงไฟแดงสามชาิติหน่อยนะคะ

พวกไฟแดงนี้ ตั้งอยู่ที่ห้าแยกค่ะ ย่านโรงพยาบาล

แถวนั้นๆก็มีทั้งโรงเรียนประจำจังหวัด ตลอดจนทางไปสนามบิน

จะเรียกว่าแยกสำคัญก็ไม่ผิดนัก แต่ถ้าเวลารีบๆ แล้วไม่ได้ไปตรงเลี้ยงซ้ายผ่านตลอด

อย่าได้ผ่านเลยค่ะ=[]=

มันนานแค่ไหนน่ะเหรอคะ?

 มันนานจนถึงขนาดสั่งผัดไทยกลับบ้านได้ 1 ห่อเลยค่ะ คิดดู

ตอนเด็กๆก็ไม่เข้าใจว่า ร้านผัดไทยเจ้านี้อยู่ได้ยังไงจนถึงป่านนี้ (ในความคิดคือไม่ถูกปากนัก)

แต่ก็ถึงบางอ้อ เมื่อนั่งรถมอเตอร์ไซด์คุณเพื่อน แล้วติดไฟแดงอยู่ (ร้านอยู่ริมถนน มุมถนนซ้ายของภาพแรก)

ปรากฎว่ามอเตอร์ไซด์คันข้างๆจู่ๆก็ตะโกนข้ามไปว่า

"ป้าๆผัดไทย ห่อนึง"  (ป้าแกก็ผัดๆไป)

- >รับผัดไทย-> จ่ายตังค์->ไฟเขียว

พอเหมาะพอเจาะเลย จนปัจจุบันก็ยังมีแบบนี้อยู่นะคะ

 ปิดท้ายที่อันดับ June Write

ได้อันดับ 1 กับเค้าด้วย

ดีใจมากมายค่ะ

เลยพาเด็กน้อยมาขอบคุณ

(สปอยเรื่องเล่าวันพรุ่งนี้ ไปในตัว หุหุ)

ขอบคุณทุกๆคนที่ช่วยรดน้ำมากๆค่ะ

ปล.หนูเพชรชอบดาว ขอดาวเยอะๆนะคะ คุณต้นไม้ (ไม่เอาตัวmsn)

 ปล.2 ขอบคุณ พี่ๆ สำหรับข้อคิดดีๆ ที่มอบให้หนูเพชร ในentry ก่อนนะคะ

จริงๆก็ไม่ได้เกลียดคนที่โทรมาค่ะ แต่เป็นอารมณ์ เซ็งๆมากกว่า

แต่เรื่องในBlog ก็คือไม่ชอบใจค่ะ

แต่ถ้าจะให้หนูพิมพ์มากกว่านั้น ก็เกรงว่าจะกลายเป็นปลุกระดม ฮ่าๆ

ยังไงๆก็คิดแบบนั้น จริงๆค่ะ

(เกี่ยวกับเรื่อง Blog ธุรกิจ ถ้ายังไงก็หลังไมค์ หรือพิมพ์ ในentry ก่อนได้นะคะ)