เรื่องเล่าของน้องสาว"นางสาวธาลัสซีเมีย"

หมู่บ้านแห่งหนึ่งเคยมีสมาชิกครอบครัวอยู่กัน แบบอบอุ่น เป็นมิตร

ผู้คนไปมาหาสู่กันจนคุ้นชิน มีการจัดเลี้ยงพบปะกัน

ทั้งเป็นทางการจากหัวหน้าหมู่บ้าน และลูกบ้านจัดกันเอง

 ทุกอย่าง สงบสุข เรียบง่าย และเป็นกันเอง

แต่แล้ว ผู้นำหมู่บ้านก็ เกิดข้อวิวาทกัน เหมือนพายุเข้า

เป็นเหตุให้ ลูกบ้านกระจัดกระจาย ความทรงจำที่มี ที่เคยถ่ายทอดเอาไว้ หายไปไม่กลับคืนมา

หัวหน้าหมู่บ้านคนหนึ่งจากไป และหายไปราวกับใช้เวทย์มนต์

เหลือเพียงแต่ภาพความทรงจำที่ไม่มีวันย้อนกลับมา

ทุกอย่างยังดำเนินต่อไป

หัวหน้าหมู่บ้านอีกกลุ่ม และสมาชิกต่างยังคงรวมกันอีกครั้ง

กลับเข้าสู่สภาพหมู่บ้าน ที่คล้ายกับบ้านหลังเดิม

แต่ หมู่บ้านนั้น มีกุญแจคล้องเอาไว้ ถึง 2 แบบ

ฉันเองเคยเป็น ลูกบ้านตัวเล็กๆคนหนึ่งในหมู่บ้านแห่งนั้น

ฉัน คิดถึง สมาชิกหลายๆคน

แม้รู้ดีว่า มันไม่ใช่หมู่บ้านเดิม และบางท่านก็ไม่ได้อยู่ในหมู่บ้านนั้นแล้วก็ตาม

แต่ฉันก็คิดถึง...

ก็ทำได้แค่ คิดถึง

เพราะฉันรู้สึกว่า ฉันมองเห็นบ้านที่อบอุ่น ฉันอยากจะเข้าไป

แต่ต้องจ่ายค่ากุญแจซะก่อน แม้มันเป็นเงินจำนวนไม่มาก

หากฉันกลับรู้สึกว่า บ้านที่ล็อกกุญแจ มันแปลว่าเขาไม่ต้อนรับ

....

  >> ไม่จริงหรอก เขาแค่กันคนเข้ามาวุ่นวายเอง (( ฉันบอกกับตัวเอง ))

ถ้าฉันได้กุญแจมา เมื่อไขเข้าไปแล้ว ฉันจะยังรู้สึกแบบเดิมไหมละ...

....ก็ไม่หรอก ทุกอย่างมันเปลี่ยนไปแล้ว ถ้าจะกลับไปก็คือเริ่มนับ 1ใหม่ อยู่ดี

 แต่ก็อยู่ในบรรยากาศที่คุ้นเคย (มั้ง)

อ่านลิงค์เก่าๆแล้วน้ำตาจะไหล

ยิ่งเห็นประกาศ จาก ผู้นำ หมู่บ้าน 2คน ยิ่ง sad= =

 (ถ้าเป็นสมัยนี้ คงได้พาดหัวข่าวดราม่า)

เสียดาย ความทรงจำที่หายไป....

เสียดายเรื่องราวดีๆ

พวกเราเคยเรียกตัวเอง ว่าเด็กบ้านแตก

แต่ ณ ตอนนี้ (อดีต)เด็กบ้านแตก  คนนึง กำลังเดินวนไปมาหน้าหมู่บ้านแห่งนั้น

(อยู่ในช่วงลังเล ว่าจะซื้อกุญแจดีหรือไม่)

 ...

เหมือนคนย้ายบ้าน ที่วันนึงก็มองไปยังบ้านเก่า ใจมันยังอยากจะเข้าไป

ทั้งๆที่ตัวเองก็มีบ้านใหม่แล้ว

....

ไม่ได้หมายถึงว่า หมู่บ้านที่ฉันอยู่นี้ไม่ดี แต่ฉันแค่ คิดถึงที่ๆฉันเคยอยู่เท่านั้นเอง

Ps.พักนี้รู้สึกว่าตัวเอง ดราม่า พิกล