สวัสดี ชินจัง

(ขออภัย ฉันสาวชาวไทย คงไม่สามารถทักเธอเป็นภาษาญี่ปุ่นได้)

เธออาจจะไม่แปลกใจ ว่าทำไมถึงได้รับจดหมายฉบับนี้

นั่นเพราะเวลานี้ ผู้คนต่างพูดถึงเธอ ไม่สิ ครอบครัวโนะฮาร่า

นั่นเป็นเพราะ  พ่อผู้ให้กำเนิดเธอ ไม่อยู่กับเธอแล้ว....

(ฉันไม่ได้หมายถึง ฮิโรชิ เขายังคงเป็นพ่อที่ดีของเธอตลอดไป)

 

ใช่ ฉันหมายถึง อาจารย์ โยชิโตะ อุสึอิ

นับจากที่ฉันได้ทราบข่าวการหายตัวไป ของเขา

ฉันขอโทษ ถ้าจะบอกว่า แวบแรก ฉันนึกว่าเป็นมุขของคนเขียน

เวลามีงานเยอะๆ (แบบที่ อาจารย์ ชอบใช้ในเรื่องของเธอน่ะ)

แต่ นั่นเป็นข่าวจริงๆ ซึ่งฉันก็คิดว่า ขอให้เจอตัวโดยไว..

 

จนกระทั่ง มีข่าวว่า พบศพชายคนหนึ่ง

ฉันก็ภาวนา ให้ไม่ใ่ช่พ่อของเธอเลยนะ (แม้ว่าจะมีโอกาสน้อยมากก็ตาม)

 ...ฉันกะจะเขียนถึงเธอ ใน2 วันก่อน แต่ฉันก็ยังอยากจะภาวนาใน%อันน้อยนิด ว่าไม่ใช่

แต่เมื่อวันนี้ฉันก็ได้รู้ว่า ศพที่เจอได้รับการยืนยันแล้วว่า คืออาจารย์ อุสึอิ

ปาฏิหาริย์จากไปแล้ว ฉันก็เลยทำใจ เขียนถึงเธอ

(ภาพจากคุณ : [Ake][Zaaa...] )

ชินจัง พ่อของเธอไปสบายแล้วนะ ฉันเองก็ต้อง โบกมือ บ๊าย บาย ให้กับเธอใช่ไหม

เพราะขนาดพ่อของพวกโดเรม่อนจากไป ฉันก็ไม่เห็นงานใหม่ๆเท่าไหร่

(มี-> แต่น้อย)

ฉันมีเรื่องจะสารภาพ แรกๆฉันไม่ค่อบชอบเธอเท่าไหร่

ฉันคิดว่าเด็กอะไร กวนสิ้นดี ไม่น่ารักเลย

เธอทำให้ มิซาเอะ เป็นแม่ที่ดูใจร้ายที่สุด (เดี่ยวเขกหัว เดี๋ยวตีลูก)

และในบางครั้ง เรื่องราวเธอก็ วกวน อยู่กับบูริบูริซาเอมอน เกือบทั้งเล่ม

แต่พอมาคิดดู นั่นคือโลกของเธอ จินตนาการของเธอ

เด็กน้อยผู้โลดเล่นในโลกแห่งความฝัน

เด็กหัวมัน จอมกวน ป่วน (ที่เด็กสมัยนี้ ก็ยิ่งกว่าเธอ) ฉันก็เลยพอรับได้

และเมื่อเธอมีน้องสาว ฮิมาวาริ เข้ามา ทำให้ฉันหันกลับไปสนใจเธออีกครั้ง

ในหลายๆตอน เธอเป็นพี่ชายที่ดี เธอเป็นลูกที่ดีของมิซาเอะ (เธอเริ่มโตขึ้น ฉันรู้สึกได้)

แต่ก็ยังกวนๆบ้าง ตามประสาเด็ก

อ้อ ชินจัง ฉันชอบพี่ นานาโกะของเธอเหมือนกันนะ

(และคิดว่าพี่นานาโกะ ดูท่าจะเป็นสาวโชตะคอน>w<)

 น่าเสียดาย ที่ฉันจะไม่ได้เห็นอีก...

(ขอบคุณ  Berserk Rabbit สำหรับภาพนี้นะคะ)

 

ที่ประเทศฉัน งานของเธอ มาช้า ฉันเองก็กะว่า รอให้หนังสือออกมาเยอะๆ

ฉันจะไปยืมมาอ่านทีเดียวเพื่อความต่อเนื่อง

แต่เมื่อมีข่าวนี้ขึ้นมา นั่นทำให้ฉันใจหายเป็นอย่างมาก

สุดท้ายนี้ ฉันก็ได้แต่หวังว่า เธอจะได้เติบโตอยู่ต่อไป ด้วยลูกศิษย์ของพ่อเธออาจจะสานต่อ

แต่ถ้าเธอจะหยุดอยู่แค่นี้(เพราะว่าเธออาจจะโดนตัดจบ) ฉันก็คงได้แค่เสียดาย...

 

 

ลาก่อนนะชินจัง ลาก่อนฮิมาวาริ ลาก่อนชิโร่ ลาก่อนครอบครัวโนะฮาร่า

ฉันจะคิดถึงเธอและไม่มีวันลืมว่าครั้งนึงเราเคยได้เจอกัน

สุดท้าย ลาก่อนค่ะ อาจารย์อุสึอิ หลับให้สบายนะคะ

ขอบคุณที่สร้างเจ้าชินจังมาให้หนูเพชรและเพื่อนๆได้รู้จักค่ะ

 

Variety-Phet

 

 

ลิงค์ที่เกี่ยวข้อง @Pantip 

Comment

Comment:

Tweet

จนถึงวันนี้ ถ้าชินจังมันโตเหมือนคนปกติ
ก็จะอายุ 23 เท่าน้องเพชรพอดีเลยล่ะ


พี่ยะอ่านชินจังครั้งแรกในห้องน้ำที่โรงเรียน
มีคนมาลืมไว้น่ะ confused smile

#95 By ใครถามยะ on 2011-01-06 15:17

น้องเพชรเขียนได้ดีมากๆเลย น่ารัก
เป็นจดหมายที่เขี่ยนได้ดีมากฉบับหนึ่งเลย

แม้ว่าชินจังตอนหลังๆพี่จะไม่ค่อยชอบ
แต่การจากไปของผู้ประพันธ์ุชินจัง
มันทำให้ใจหายไม่น้อยเลย
หวังว่าคงมีนักเขียนดีๆปรากฏตัวมาให้เห็นอีก

#94 By พี่โทนจ้ะ (118.173.135.35) on 2010-04-07 13:00

ตอนนี้ลูกก็ยังดูชินจังทุกวันเลยนะคะอาจารย์ หลับให้สบายค่ะ
RIP. ด้วยคนค่ะ
ที่บ้านมี ซีดี ชินจังเยอะมาก
เมื่อก่อนเด็กๆดูทุกวันหยุดเลยค่ะ


Hot! Hot! Hot!

#92 By MINKKY on 2009-11-01 20:05

บรรยายความรู้สึกได้ตรงกับใจพวกเราหลายๆคนเลยครับ หนูเพ็ชร เศร้าๆๆ

#91 By 'ฟาย..ฟลาย on 2009-10-01 22:15

เสียใจเหมือนกัน อยากอ่านต่อ T^T

เศร้าเนอะ

#90 By nuchnin on 2009-09-25 15:17

RIP ค่ะ อาจารย์...

ตอนแรกที่เพื่อนบอกว่าอาจารย์หายตัวไป เรายังคิดเล่น ๆ ว่าสร้างกระแสหรือเปล่า แต่ไม่นึกว่าจะกลายเป็นแบบนี้

เราตามอ่านชินจังตั้งแต่เล่มแรก หลายปีผ่านไปก็ยัง 5 ขวบเหมือนเดิม แต่อาจารย์ถ่ายทอดช่วงเวลาความประทับใจของความรักในครอบครัวได้อย่างสนุกสนานในหลาย ๆ ตอนค่ะ

#89 By Aklare on 2009-09-25 03:03

#88 By Meowzilla Zilla on 2009-09-24 21:52

ตอนได้ยินข่าว
ตกใจมาก



อาจารย์ไปสบายแล้ว ขอบคุณที่อาจารย์ทำให้ยิ้มได้ทุกที big smile

#87 By ryugu on 2009-09-24 13:46